Zweethonden Noord Nederland  

Datum :           11 februari 2012 vanaf 12.00 uur tot ca. 20.30  uur

Locatie :          Noord Drenthe  

·         Na betaling krijgen de deelnemers een uitnodiging met het adres van de locatie waar de
workshop plaatsvindt.  

De Workshop ‘van Schot tot Bord 2012’ wordt georganiseerd door de volgende zweethondenbegeleiders van  de Zweethondengroep Noord Nederland :

Bernhard Arends Jan Aalbers Rinie Kamerling Jan Aartsen

Kleine Fouten; Grote Gevolgen.

De eigenaardige en specifieke omstandigheden bij de nazoek bij reeën worden in de praktijk nog steeds onderschat.Daarom is het van groot belang de bijzonderheden van het reewild bij verwonding na het schot te kennen.

Vergelijkt men een reebok met een hert (roodwild) dan valt als eerste het enorme verschil in gewicht van het wildbraad na het ontweiden op: een reebok goed 15 kg; een hert tot 150 kg.

Dit is niet alleen na het bergen goed merkbaar ook heeft het een aanzienlijke invloed bij de nazoek, vooral voor de ingezette zweethond.

Men kan zich voorstellen dat een hert een veel sterkere bodemindruk, een grotere en diepere hoefafdruk heeft en daarom een zwaardere bodemverwonding achterlaat dan een reebok.Dat is vooral in zomermaanden bij hogere temperaturen merkbaar.Het kleinere spoor droogt veel sneller uit en de hoeven van het ree dringen niet diep in de droge bodem.

Vluchtgedrag na het schot

Een ander punt is het vluchtgedrag na het schot.Het territorium van een reebok is (afhankelijk van de begroeiing) ongeveer 10 tot 20 ha groot.Dat zal de reebok ook na ziekschieten niet verlaten, behalve dan na een hetze.

Een hert heeft verschillende standgebieden; in de zomer de grote akkerbouwvelden, tijdens de bronst de bronstplaatsen en de kleinere bosjes en na de bronst zijn winter- en voorjaarsgebieden.

Dat betekent dat een ziekgeschoten reebok na het schot en zonder dat de jager verdere verontrusting heeft veroorzaakt zich voor 90% in een omtrek van ongeveer 200 tot 400 meter zal ophouden, terwijl een ziek hert kilometers kan weg trekken.

Ik ga niet verder in op specifiek voor nazoek op reewild bedoelde hondenrassen.

Van belang is alleen dat men voor het eventueel stellen van het zieke ree de beschikking heeft over een daarvoor geschikte hond.

Welk verschil is er tussen een ziekgeschoten reebok in verhouding tot ander tweehoevig wild?

(voor-)Loperschot.

Na het schot zie je dat het beschoten ree licht tot sterk ineenkrimpt, afhankelijk hoe hoog het loperschot zit. Daarna vluchtig weglopen naar de dichtstbijzijnde dekking met een slingerende loper.

Daar zal het ree blijven staan en zekeren.

Op deze plaats vindt men meestal een wondbed met druppels zweet in de grootte van een euro tot een bierviltje. Dit hangt af van de zwaarte en hoogte van de verwonding aan de loper.

Daarna zal de reebok snel de zeer dichte dekking opzoeken zoals dichte braamstruiken en overwoekerde cultuuraanplant.

In het veld zal het ziekgeschoten ree het hoge en dichte akkerbouwgewas zoals koolzaad intrekken.

Ik heb vaak gezien dat het ziekgeschoten ree in hol bosbestand daar een wondbed opzoekt van waar uit deze een goed overzicht heeft om bij nadering van de jager of de zweethondengeleider snel het wondbed te kunnen verlaten.

Normaal gesproken raad ik de reebeheerder aan om de aanschotplaats nauwkeurig te onderzoeken en alles wat men daar aantreft, mee te nemen en thuis bij goed licht te onderzoeken en te beoordelen.

Anders kan het je gebeuren dat bij de nazoek de aanschotplaats door vossen, kraaien of ander roofwild is bezocht en is schoongemaakt.

Andere manieren van handelen.

Bij reewild kan men ook op een andere manier handelen. Als men er zeker van is dat het ree een loperschot heeft, hoeft men de aanschotplaats niet meer op te zoeken respectievelijk te onderzoeken.

Men kan dan beter de aanschotplaats goed markeren en de volgende ochtend of het vroegst na vier of vijf uur de aanschotplaats met zweethond onderzoeken.

De vroeger vaak gebruikte regel om bij loper-, kaak- of krellschot meteen de hond te slippen is verkeerd.

Ook het ziekgeschoten ree met een loperschot krijgt wondkoorts en een nazoek met een goed afgerichte en ingewerkte zweethond is na vier uur of de volgende morgen succesvoller dan het onmiddellijk na het schot laten slippen van de hond.

Nazoeken waarbij pas na 600 tot 800 meter een wondbed wordt gevonden, zijn bij het reewild al erg lang. Hier is zeker in de uren voor de aanvang van de nazoek met een zweethond wat anders gebeurd of iets anders aan de hand, (bijvoorbeeld een achterloperschot, vrij verloren zoek door de eigen hond enzovoort) Reewild die zonder succes zijn gehezt zijn vaak moeilijk of helemaal niet meer binnen te krijgen.

Weidwondschot.

Na het schot krimpt het ree vaak ineen en loopt met gekromde rug langzaam weg.

Vaak hangt pens of darmen uit de buik, meestal gaat het ree nog in het zicht van de reebeheerder met opgeheven kop neer.

Als het ziekgeschoten ree het lukt de dichtbijzijnde dekking te bereiken zal het spoedig in een wondbed gaan. Bij een Weidwondschot komt het voor dat het ziekgeschoten ree een vluchtafstand aflegt van 50 tot 300 meter.Afwachten en ziek laten worden.

Wanneer het ziekgeschoten ree nog in het zicht van de reebeheerder is gaan liggen moet deze proberen om een vangschot te plaatsen. Zou dit wegens bijvoorbeeld hoge vegetatie niet mogelijk zijn, dan de rust bewaren en beslist niet het ziekgeschoten ree nalopen.

Als een ree met een Weidwondschot ten minste twee tot vier uur rust wordt gegund, dan is het voor 80 tot 90% gestorven.Dergelijke nazoeken zijn trouwens ideale nazoeken voor een jonge nog onervaren zweethond.

Is de ziekgeschoten reebok in het zicht gaan liggen, ga dan ook niet op de aanschotplaats lopen om deze niet de bezoedelen.

Mocht er toch nog met een zweethond worden nagezocht, dan zou daardoor een als eerder “makkelijke” nazoek toch nog bemoeilijkt worden.

Daarom: in zulke gevallen afwachten en ziek laten worden.

   Krellschot.

Na het schot zal het ree als door bliksem getroffen in elkaar zakken. Afhankelijk van hoe diep het krellschot zit, zal het getroffen ree van een tiental seconden tot een aantal minuten de aanschotplaats niet kunnen verlaten. Dit hangt af van de mate van verlamming van de rugwervel. Als het ree echter weer is opgestaan zal het steeds sneller worden en er alles aan doen om zo snel mogelijk de dichtstbijzijnde dekking te bereiken.

Als het de dekking heeft bereikt zal het zich net zo gedragen als bij een loperschot.( zal blijven staan en zekeren).

Altijd naschieten.

Als de mogelijkheid bestaat zal ook hier altijd geprobeerd moeten worden om een tweede schot te plaatsen. Zelfs dan als de aangeschoten reebok wegloopt en men deze alleen spits van achteren kan beschieten. Men moet het verloren wildbraad dan voor lief nemen. Beslissend is dan om het ziekge-schoten ree zo vlug mogelijk dood te schieten.

Ik hoor bij een dergelijke nazoek vaak dat de schutter niet een tweede keer heeft geschoten omdat het blad niet meer vrijkwam en een schot op de andere lichaamsdelen onweidelijk zou zijn.Deze jachtregel is natuurlijk alleen van toepassing bij het eerste schot.

Bij een vangschot op een ziekgeschoten stuk gelden andere regels. De aanschotplaats kan nadat het ree deze heeft verlaten meteen worden onderzocht.Daar zal men meestal alleen wat snijhaar en misschien een weinig zweet aantreffen.Met nazoeken zal men minstens vier uur moeten wachten.Dan zal men met één van de moeilijkste nazoeken kunnen beginnen.Meestal vindt men niet veel zweet omdat dit zich in de vacht op de rugzijde zal verzamelen en spaarzaam naar beneden zal druppelen.

Hierbij moet men gebruik maken van een zeer ervaren zweethond die ook kan hetzen.

En zelfs zo’n “prof” zal moeite moeten doen om een dergelijk moeilijke nazoek tot een succes af te maken. Omdat een dergelijke ziekgeschoten ree vaak na uren nog zeer snel kan zijn, wordt van de zweethond een afsluitende hetze geëist.

Longschot.

Bij een dergelijk schot kan het ree ter plekke neervallen of tot 150 meter vluchten.

De ervaren reebeheerder zal bij het wegvluchten van het ree niet zelden zien dat er achter het blad bij het in- en uitschot zweet verschijnt.

Op de aanschotplaats vindt men meestal helder rood zweet met kleine stukjes long.

Deze schottekens op de aanschotplaats bieden weer een goede mogelijkheid om een jonge onervaren zweethond op het wondspoor in te zetten en deze een succesvolle nazoek te laten maken.

Het aangeschoten ree is voor 99% dood, zodat niet op een hetze gerekend hoeft te worden.

Geen wonderen verwachten.

Reewild nazoeken kunnen zeer veeleisend zijn.

Na het schot de discipline opbrengen om zich te bedwingen is van veel invloed op de afloop van een nazoek.

In de afgelopen jaren moest ik helaas vaststellen dat reebokken, die in de relatief warme maanden (van eind mei tot eind augustus) beschoten waren en misschien een licht schampschot hadden opgelopen (nazoeken waren daarbij niet succesvol) meestal door vliegen en hun eieren/maden toch nog de kans liepen dood te gaan. Zelfs kleine verwondingen zijn voor vliegen genoeg om er eieren in te leggen, waardoor de reebok door de maden van binnenuit wordt aangevreten.

Daarom moeten wij de reebok- zoals al het grofwild- alleen dan beschieten als het volledig vrij staat en zich niet verlaten op de wondwerking van de in de catalogus aangeprezen kogel.

De verantwoording van het wild is aan u overgedragen, handel hiernaar.

Vertaald uit JuH door J. Aalbers,

Om goed op de omstandigheden na het schot te kunnen anticiperen is het van belang om:

De positie waar het wild stond op het moment van het schot nauwkeurig te markeren.

In de richtkijker "door het schot heen" te kijken, om te zien hoe het dier reageert op het schot.

Na het schot:
Normaal gesproken ligt een geschoten dier onmiddellijk dodelijk getroffen op de plaats van afschot of in de onmiddellijke nabijheid daarvan. Indien het dier niet direct zichtbaar in de omgeving ligt, dan is het aan te bevelen om zeer zorgvuldig te werk te gaan.

PLAATS AANSCHOT:
Het is belangrijk dat u de ''aanschotplaats” niet vertrapt en goed markeert, met bijvoorbeeld markeerband of een zakdoek. Voorkom dat u organisch materiaal onder uw schoenen meeneemt, waardoor de zweethond in verwarring kan raken. Daardoor wordt een eventuele latere nazoek bemoeilijkt. Om te voorkomen dat vossen vleesresten e.d. weghalen is het raadzaam om een sjaal of iets dergelijks achter te laten.

Zelf Nazoeken
Het ligt voor de hand, dat als het geschoten dier er niet direct ligt, u eerst zelf gaat zoeken.Dit is beter van niet en bel zo spoedig mogelijk een ervaren nazoekteam.
Indien u op de aanschotplaats longzweet aantreft, kunt u ervan uitgaan dat het geschoten dier niet verder dan 100 meter dood ligt. Meestal is het zweetspoor zo duidelijk dat u dit zelf kunt uitlopen. Het is niet raadzaam na te zoeken indien er geen longzweet ligt. Het risico is namelijk groot dat u het dier uit het wondbed opstoot en het wegvlucht. Dit zorgt voor onnodige stress bij het gewonde dier en bemoeilijkt een latere nazoek.

Indien u besluit met uw eigen hond na te zoeken is het belangrijk dat u:

Voldoende wachttijd in acht neemt, alvorens u met nazoeken begint  De hond altijd aangelijnd laat zoeken,

Nooit verder dan 100 meter nazoekt,  

Indien u geen resultaat heeft, een erkend nazoekteam inschakelt. 

 Inschakeling nazoekteam:
Op het moment dat u een nazoekteam inschakelt is het van belang dat u zoveel mogelijk informatie verstrekt aan de zweethondengeleider. Bedenk daarbij dat het geen schande is dat een dier niet direct dodelijk is getroffen. Het is heel vervelend, maar het kan helaas iedereen overkomen. Wel is het een schande indien een gewond dier niet wordt nagezocht.  

 MEESTAL IS HET NIET VER MIS!

Afgelopen weeken hebben wij in Duitsland meegedaan aan de Schweissprufung Färtheschuhe 40 stunden.

We hebben het gehaald met een 2e prijs en 82 punten.

De dag er voor een spoorluidproef gedaan en dat kon ik merken en Viktor nam vrij snel een verleiding op maar kon dat goed zien.

Dus nu ook 40 uur gekwalificeerd